🇳🇱 Zien in het donker

Hey, daar ben je weer! Welkom terug bij de volgende exclusieve VIP-tour door deze nucleaire afdeling. Deze keer laat ik je achter de lens kruipen om te zien wat er echt gebeurt in de schaduwen.

Wij zijn zogenaamde Medisch Beeldvormingsspecialisten. Of, in simpelere woorden: wij zijn mollen. Blind, ondergronds, dol op het donker — maar toch zien we wat anderen missen. Het tegenovergestelde van de radioactieve vloeistof: mollen kunnen juist heel goed ruiken, voelen en luisteren.

Ben je klaar om met mij de schaduwen in te kruipen?

Behalve dat we geen daglicht zien, doen we overdag nog veel meer dingen. Werken als een radioactieve fotograaf is slechts één onderdeel van ons werk.

We mogen dan blind zijn, maar dat geldt eigenlijk ook voor veel buitenstaanders. Ik ga licht werpen op de delen die voor jullie onzichtbaar zijn — net zoals wij dingen zichtbaar maken voor de buitenwereld.

Naast ons basiswerk als fotografen hebben we door ervaring deze… vaardigheden ontwikkeld.

Als drugsverslaafden moeten wij de ‘radioactieve vloeistof’ zelf bestellen — en alle andere medicijnen die we op de afdeling gebruiken. We kennen de ins en outs, inclusief de bijwerkingen.

En ook al nemen wij de radioactieve vloeistof zelf niet — jij krijgt een gecontroleerde dosis — we worden er alsnog aan blootgesteld.

Zoals ik al zei: verslaafden.

Bestellen is nog maar het begin. We moeten alles registreren voor elke patiënt, het vastleggen in het dossier en elkaar dubbel controleren. Want ja, we zijn tenslotte blind.

Ook al kunnen we niets zien, we zijn verrassend goed in het organiseren van alles hier beneden. Soms heeft een spoedpatiënt een urgente scan nodig. En wanneer de productie van de radioactieve vloeistof uitvalt, moeten we snel handelen — patiënten informeren en afspraken direct opnieuw plannen.

Er is geen betere opleiding om psycholoog te worden dan werken in het ziekenhuis.

Je ervaart mensen fysiek, emotioneel en mentaal, in complexe situaties. Je ziet patiënten in allerlei emoties en in verschillende levensfasen. Je hoort en ziet zoveel bijzondere dingen dat het uiteindelijk de nieuwe normaal wordt. Mensen zijn verdrietig, bang, afstandelijk, gefrustreerd, boos of juist vrolijk — en alles daartussenin.

We mogen er misschien niet zo uitzien, maar we zijn ook creatieve nerds. We moeten op onze ‘pootjes’ denken. Soms gaan de camera’s kapot — of besluiten ze ons gewoon te negeren. De radioactieve vloeistof kan niet aankomen of vertraging oplopen in het verkeer. Of misschien is er wel een mol die vergeten is te bestellen. Ja, we maken soms fouten… omdat we menselijk zijn. Ik bedoel, mollen zijn. Maar ik noem het liever bijwerkingen. Dan moeten we onszelf uit het gat graven. Meestal worden we zo creatief dat we uiteindelijk een compleet nieuwe tunnel bouwen.

We zijn ook supermollen. Soms kunnen dingen in een oogwenk veranderen — wanneer je het het minst verwacht, gaat het met de patiënt plots slechter. Dan moeten we onze capes aantrekken. Alleen omdat we ondergronds leven betekent niet dat we willen dat jij daar voor altijd bij blijft. Ik bedoel, ik wil gewoon niet nog meer gaten graven.

Hier beneden werkt de navigatie niet — dus ik zou zelf verdwaald raken.

Daarnaast leiden we onze ‘mini-mollen’ op, zodat zij ook supermollen kunnen worden. We helpen hen bij het graven van een nieuw gat of een nieuwe tunnel.

En natuurlijk helpen we ze ook uit allerlei gaten.

Wij zijn de beste detectives onder de grond. Onze witte blinde geleide stok — nou ja, eigenlijk een geel apparaat — scant elke hoek op radioactieve besmetting. Wanneer we iets detecteren, volgen we de bron en de betreffende mol, om ervoor te zorgen dat het zich niet verspreidt. Het kan snel rommelig worden — gelukkig blijft het meeste voor jullie onzichtbaar.

Naast al deze taken heeft elke mol ook zijn eigen bijtaken. Bijvoorbeeld iemand die het vaste aanspreekpunt is, of de hoofd-mini-opleider, of de mol die eindeloos snacks eet — en kruimels achterlaat tot helemaal bij zijn hol.

Voor buitenstaanders zijn deze dingen niet zichtbaar. Dus… kun jij raden wie de stiekeme mol is? (Ja, net als in het Nederlandse tv-programma!)

Natuurlijk helpen we patiënten op allerlei manieren om het zo comfortabel mogelijk te maken.

Veel mensen denken dat we verpleegkundigen zijn.

En ja — dat klopt deels. We zien er misschien zo uit en ‘gedragen’ ons soms ook zo. Maar gewone verpleegkundigen weten niets van radioactieve vloeistoffen, onze grote camera’s of het maken van beelden van het onzichtbare. Laat me even je blinddoek afnemen en de feiten rechtzetten:

Wij zijn fotografen, verslaafden, administrateurs, planners, psychologen, detectives, verpleegkundigen, bij-taak-experts, opleiders van onze mini-mollen, creatieve nerds en helden — allemaal samengevoegd in één harige mol.

Dus, zoals ik al zei, we zijn gewoon mollen onder de grond.

Maar er gebeurt heel veel daar beneden.

Kijk goed genoeg — en misschien begin je de dingen te zien waar anderen blind voor zijn.

By Su van Kampen 🖤. | 23-02-2026

Schrijver van verhalen op het spectrum van reality meets fantasy, met metaforen, humor, ongefilterde eerlijkheid, kwetsbaarheid en onverwachte wendingen.